Flashdance (1983): Co kryje się za legendarną sceną?

Finałowa scena filmu Flashdance jest jedną z najsłynniejszych sekwencji filmowych lat 1980. XX wieku – i kryje w sobie o wiele więcej, niż widzowie podejrzewali.

Przesłuchanie Alexa Owena przed jury akademii tańca jest tak niezapomniane nie tylko ze względu na energię na ekranie, ale również historię, która się za nim kryje.

Cztery osoby, jedna postać

Główna aktorka Jennifer Beals (na zdjęciu powyżej) jest nierozerwalnie związana z rolą Alex Owens, ale finałowy występ taneczny był starannie zamaskowaną kompilacją występów czterech różnych osób.

Sam Beals wykonał zbliżenia i prostsze ruchy. Natomiast wymagające technicznie fragmenty jazzowe i baletowe wykonała francuska zawodowa tancerka Marine Jahan – która w ogóle nie została wymieniona w napisach końcowych filmu, aby zachować iluzję pojedynczej aktorki.

Spektakularny skok wykonała gimnastyczka Sharon Shapiro. A ponieważ żadna kobieca dublerka nie potrafiła opanować elementów breakdance'u, tancerz Richard „Crazy Legs” Colón – w peruce – przejął stery obrotów w tył wykonywanych na podłodze.

Jahan była tak rozgniewana zatajeniem jej udziału, że wiele lat później sama ujawniła tę historię.

Co dzieje się w tej scenie?

Alex wchodzi do sali przesłuchań wyraźnie zdenerwowana. Obecność tancerzy z klasycznym wykształceniem onieśmiela ją – na chwilę traci pewność siebie. Jej chłopak, Nick Hurley (Michael Nouri), zachęca ją, by skorzystała z okazji.

Na początku przesłuchania popełnia drobny błąd. Przerywa, pozwala muzyce zacząć od nowa – a następnie wykonuje sekwencję, która przeszła do historii kina: połączenie breakdance'u, akrobatyki i techniki tańca współczesnego, do utworu „Flashdance… What a Feeling” Irene Cary.

Utwór skomponowany przez Giorgio Morodera zdobył Oscara w kategorii „Najlepsza oryginalna piosenka” i dotarł do pierwszego miejsca na światowych listach przebojów.

Film kończy się zamrożonym obrazem: Alex wybiega z budynku promieniejąc, wręcza Nickowi różę – czy została ona oficjalnie przyjęta, pozostaje niejasne pod względem technicznym. Triumfalny nastrój nie pozostawia wątpliwości. Pies i Porsche również biorą udział.

Ciekawostki z produkcji

◉ Wpadka z bluzą jako ikoną stylu: Słynny krój z odkrytymi ramionami nie był wyborem projektanta, a przypadkiem. Jennifer Beals miała bluzę, która skurczyła się w praniu.

Aby w ogóle móc go nosić, odcięła kołnierzyk. Reżyser Adrian Lyne uznał ten look za tak urzekający, że uczynił go wizualnym znakiem rozpoznawczym całego filmu.

◉ Obsada została rozstrzygnięta poprzez głosowanie: Producenci nie mogli dojść do porozumienia pomiędzy Jennifer Beals, Demi Moore i inną kandydatką.

W zależności od relacji, zdjęcia kandydatek były pokazywane członkom załogi lub grupie sekretarek i oceniane pod kątem ich atrakcyjności. Beals wygrała zdecydowanie.

◉ „Maniac” jako relikt horroru: Piosenka, która dziś nierozerwalnie wiąże się ze scenami tanecznymi z lat 80., została pierwotnie napisana na potrzeby horroru o seryjnym mordercy.

Tekst został następnie przepisany w kontekście tańca.

◉ Problemy ze światłem stroboskopowym na planie: Podczas sceny „Maniac” – którą wiele osób myli z finałem – kilku członków ekipy musiało opuścić plan.

Światło stroboskopowe błyskało z częstotliwością sześciu impulsów na sekundę i powodowało problemy zdrowotne.

Dlaczego ta scena nadal wywołuje emocje?

Flashdance pod względem estetycznym funkcjonował jak dłuższy teledysk – nie było to dziełem przypadku, gdyż reżyser Adrian Lyne wywodził się z branży filmów reklamowych.

Film ten pomógł ukształtować język wizualny ery MTV i uczynił scenę przesłuchań punktem odniesienia kulturowego, który do dziś jest parodiowany, cytowany i naśladowany.

Fakt, że za pozornie spontanicznym wybuchem emocji jednej kobiety kryje się w rzeczywistości czterech wykonawców, świeżo napisany tekst piosenki i bluza, która została wyprana w zbyt wysokiej temperaturze – to właśnie sprawia, że ​​scena jest kompletna…

Sierks Media / © Zdjęcie: Wikimedia Commons, Pilot holowniczy, CC BY-SA 3.0 / Wideo: YouTube